یک پارادوکس فقهی(شائبه های نیابت امام زمان"عج"

[یسنا]

"هو"
سلام
یک پرسش شاید کودکانه!
:بر اساس آموزه های فقه شیعه،دوازدهمین جانشین پیامبر گرامی اسلام(ص)،با عناوینی چون:ولی عصر،امام زمان،حجت حق و...همانند نیاکان بزرگوار خود در کسوت امامت،رهبری و هدایت امت اسلامی را خارج از چهارچوب حکومت(بنا بر مشیت الهی تا زمان بلوغ معنوی نوع بشر)بر عهده دارد.یعنی غیبت وجود شریف آن حضرت،تنها در عرصه حکومت و بر مسند اعمال حاکمیت دینی بر جهان نابالغ از حیث روح لاهوتی است.به عبارت ساده تر،امام زمان"عج"،در عرصه امامت حضور و نظارت مستمر بر روند اعتلای عقیدتی امت خویش دارد و این حضور نه تنها از طریق القای احکام نوین و روزآمد و اندیشه های رشید به اذهان پرورده علما و حتی اندیشمندان مخلص هدایت جو و حقیقت خواه اعمال می شود بلکه با ظهور جسمانی در هیئتی ناشناس صورت می گیرد...و از برکات این حضور آسمانی بیداری مستمر قلوب مؤمنان در گیر و دار حوادث رخوت زای جهان معاصر و گسترش اسلام در اقصی نقاط جهان می باشد.
و اما برای پیوند این بحث با موضوع فوق باید فلسفه انتخاب نایب برای یک مسئول مورد عنایت قرار گیرد...این فلسفه بر لزوم تعیین یک نیروی بالقوه برای مقطعی از غیبت یک مسئول دلالت دارد.یعنی فعلیت این نیرو منوط به غیبت مسئول حقیقی است.اما از آن جا که در امر امامت ولی همیشگی اعصار، مقطعی از غیبت متصور نیست؛ فلسفه انتخاب نایب برای این مقام الهی از اساس نفی می شود! در امر حکومت نیز تا زمانی که ولی عصر"عج"اذن حاکمیت نیافته هرگونه اهتمامی برای اعاده قدرت و سلطه دین بر جامعه ی در حال گذار از مرحله "ابلاغ"،خلاف مشیت الهی قلمداد می شود...شاید از آن رو که شرع مقدس اسلام را از چهارچوب واقعی و مسیر تعالی خویش؛تحت زعامت معصومانه ولی عصر"عج"خارج می کند.حتی اگر فقیه مکشوف زمانه را نایب امام زمان تلقی کنیم؛چگونه توان بالقوه او فراتر از دایره مسئولیت مقام معصوم امامت فعلیت می یابد؟!یعنی چگونه عهده دار اختیاری می شود که هنوز به مرجع اصلی امامت تفویض نشده است؟! (برپایی حکومت)آیا در هیچ حیطه ای از امور اجتماعی بشر، یک نایب امر در دامنه وظایف و اختیارات،از مسئول مافوق خود پیشی گرفته است؟!
کیست که این شائبه را از ذهن اندیشمندان حقیقت جوی هدایت خواه بزداید؟؟؟:79:

[غلامعلی نوری]

بنام خدا

وسلام

تا حتی 100 سال پیش مردم سرگرمی وتفریح شبانه ای مث رادیو تلویزیون کنونی ما !! وماهواره و سینما و..... که نداشته اند بنا براین اجداد ما و فک وفامیل ها شون تنها سر گرمیشون در شمع شبهایی که دور هم جم می شدن فقط داستانسرایی وخیالبافی های سریالی بوده است
یک نفر که آدم زیرکتری بوده برای بقیه چرند وپرند می گفته واونا رو تحت تاثیر مزخرفات خودش قرار می داده وچون اون عوام بی سواد دروغای شاخدارش رابیشتر باور می کردن اونم بیشتر با ذهنیات آلوده ی خودش از کاه کوه می ساخته واگر کوچکترین واقعیتی هم بوده باخیالپردازی وسوء استفاده از گوش مخاطبین ساده لوح آنقدر بااوهام وداستانسرایی آلوده اش کرده که الان ما واقعا نمی دونیم که واقعیت چیزایی که به ما رسیده کدومه
پس بهترین وعاقلانه ترین کار اینه که دوباره از صفر شروع کنیم و آنچه که با عقل خدادادی جور در نمیاد دور بریزیم و چاره ای جز این نداریم

بدبخت کسانی اند که عقل واندیشه ی خدادادی و جهانبین خودشون را در اختیار اوهام وخیالبافی های کودکانه آبا واجداد زود باور وساده لوح قرار داده وگول یک عده افراد بی سواد، شیاد، بی منطق ،ناشایست وفرصت طلب از خدا بی خبر رو می خورند
کلمه ی تقلید از ریشه ی قلد گرفته شده وبا کلمه ی قلاده همریشه است میمون یا سگی که به گردنش قلاده افتاده وهر جا که صاحب قلاده می رود او هم به ناچار باید به دلیل قلاده بدنبالش برود واز خودش هیچ اختیاری ندارد
وتقلید یعنی قلاده ی کسی را به گردن انداختن وبه دنبال او رفتن حالا به کجا؟؟؟ خود مقلد اگه عقل داشت میدونست

[parsis]

جالب بود مرسی‌

[یسنا]

سلام غلامعلی جان؛متشکرم.
تموم حرف هات به آفت های دین مربوط می شه که وجودشون مسئله عجیبی نیست...فکر می کنی مثلاً وقتی یه درخت هلو دچار آفت می شه باید درخت رو سوزوند چون تحمل یا دفع آفت هاش مشکله؟من بینش ها و آیین های خدامحور-از جمله اسلام- رو به طور عام شبیه یه ظرف عسل می دونم که جمع شدن مگس ها به دورش اجتناب ناپذیره...نفرت تو از این مگس ها باعث شده که از خیر این عسل گوارا بگذری...اما من می خوام تا جایی که ممکنه این موجودات مزاحم رو از ظرف عسلم دور کنم...در مورد تقلید کاملاً باهات موافقم و در مورد شیادی اکثر مدعیان پیشوایی مذهبی ذره ای تردید ندارم... امثال این ها در متن دوره های بت پرستی،حکومت فرعون ها،و در امتداد پیدایش و گسترش مذاهب مختلف با رسوخ مزورانه به باورهای مردم اختیار عبادات و تفکرات اون ها رو به دست گرفته و عملاً دلالی معنوی رو پیشه کرده ن...الآن شمار علمای مذهب ما که بتونن مخلصین له الدین لقب بگیرن به شمار انگشت های یک دست هم نمی رسه و به سادگی هم قابل شناسایی نیستن...ولی می شه پیداشون کرد: با سر زدن به گوشه زندون ها ؛ کنج بیت های محصور و... حتی زیر خروارها خاک...بله؛حق داری این جلوه از دین رو که داخل زرورق فقه ولایی عرضه می شه با خیلی از خیالات کودکانه موروثی بسوزونی و به قرآن های سرِ نیزه اعتنا نکنی...حتی می شه این مایه از آزادگی رو در وجود تو تحسین کرد اما خدایی که انسان و این ظرفیت عظیمش رو ستود خودش خیلی بیشتر قابل ستایشه...البته بی واسطه؛فقط با پلی که بین فطرت(وجدان) و ملکوت زده می شه...که بحث مفصلی داره...